Posts Tagged "normal doğum hikayesi"

Övgün ve Can’ın Doğum Hikayesi – Normal Doğum

Posted by on May 24, 2015 in Hamilelik | 0 comments

Günler sona yaklaştıkça oğlumu beklerken yaşadığım sabırsızlık her geçen gün artıyordu acaba nasıl başlayacaktı doğum? Dayanılmaz ağrılarla mı yoksa bir anda suyum mu gelecekti veya bu kadar gerçekleşmesini istediğim normal doğumu başaramayacak mıydım? Artık bir an önce herşey başlasın istiyordum derken 18 haziran sabahı saat 07:00da tuvalete kalktığımda nişanım geldi , o güne kadar sakin olan ve doğumun tüm aşamalarını aylardır okuyup ezberleyen ben bir anda paniğe kapıldım ve hemen eşime seslendim, aslında ne yapılacağını daha doğrusu sadece sakince bekleyeceğimi bildiğim halde dönüp tekrar kitaplara baktım, aynen şöyle yazıyordu ‘tebrikler doğumunuz en geç 48 saat içinde gerçekleşecek’ sonra sakinlestim ve beklemeye başladık.Eşim o gun işe gitmedi ve ne tesadüftür ki annem de tam o gün yola çıkmış geliyordu. Saatler geçtikçe durum yerini çok hafif kasılmalara bıraktı ve ben her saat başı soluğu tuvalette alıyordum bir nevi vücut kendi kendine lavman yapiyordu..Bu kasılmalar beni hiç yormuyordu ancak vakit geçtikçe karnımın gittikçe küçüldüğünü ve aşağıya indiğini çok net bir biçimde görüyordum. Ev içinde yürüyüşüm dahi zorlaşmıştı. Bu arada ben kasılmaların aralığını tutmak için surekli saate bakıyordum ..Oldukça düzensizdi ve saat başı 45 dk.de bir geliyordu. Kararlıydım kasılmalar 5-10 dk.da bir gelene kadar doktoruma haber vermeyecektim ancak yine de tedbir amaçli nişanımın geldiğini whatsuptan doktoruma bildirdim. Bu arada kendi kendime gerçekten doğum başladı sanırım diyordum ama hayal kırıklığı yaşamamak için de bunu kendime bile itiraf etmek istemedim sonucta bu şekilde hastaneye gidip henüz doğum başlamadı diye dönen çok insan vardı.. Saatler öğleden sonrayı gösterdiğinde annem geldi ve eşim beni anneme teslim ederek işe gitti daha doğrusu ben onu gönderdim.Annem beni görür görmez karnımın inmiş olduğunu hemen farketti ve ona heyecanlanmamasını ve nişanımın geldiğini kasılmaların da başladığını söyledim aslında doğum çoktan baslamıştı ve latent fazı rahat bir şekilde evde geçiriyordum. O güne kadar hiç azalmayan iştahım son gün tavan yaptı, evde ne var ne yoksa yedim hatta akşam olunca eşime dondurma aldırdım.O akşam son yogamı evde yaptım ve uyuyamayacağımı bildiğim halde hepimiz yattık.Her kasılma geldiğinde sadece nefes alarak karşılık veriyordum… Saatler sabahın 4ünü gösterdiğinde kasılmaların arası 5-10 dk.da bire düşmüştü ve şiddeti de artmaya başlamıştı sonra eşimi uyandırdım ve doktorumu arayacağımı söyledim, Herman Bey beni sanki akşamin 8inde arıyorum edasında bir ses tonuyla hastaneye gitmemizi ve doğumun başlayip başlamadığına bakılmasını istedi , çantalarımızı aldık yola çıktık sabahın 5 inde hastaneye giriş yaptık. Nöbetçi doktor açıklık kontrolü yaptı ve ilk defa bu muayeneyi o sırada oldum ; açıklık 3 cm , doğum başlamış hatta latent fazı geçmek üzereydim buraya kadar bu şekilde gelmiş olmanın sevincini yaşadım. Sonrasında kahvaltımı yaptım ve sabah 8 civarı Herman Bey geldi açıklık kontrolü yaptı açıklık 4-5 cmdi. Doktorum epidural almamı önerdi ancak ben pek istemedim çünkü buraya kadar herşey çok normaldi. Hemşirelerin ve doktorun tavsiyesiyle epidural takıldı ve benim moralim bir anda sıfırlandı ağlamaya başladım, bundan sonra hiç bir acıyı hissedemeyeceğim diye ağlıyordum kulağa çılgınca gelebilir, ancak hayatımda hiç doğum yapmadığım için de doğum planımı doktorumla konuşmaya cesaret edememiştim dayanabilirmiydim bilmiyorum dolayısıyla kendimi onlara teslim etmiş oldum. Epidural takıldıktan yarım saat sonra sancılar bir anda şiddetlenmeye başladı daha sonrasında da suni sancı verildiğini öğrendim , sabah saat 9dan sonra hep söyledikleri ‘zaman kavramı kalmayışı’ sanırım o saatlerde baslamış olsa gerek ki gerçekten o andan doğum anına kadar ben başka bir dünyada ve başka bir boyuttaydım. Epidural tutmamıştı ben tüm sancıları hissediyordum aslında istediğim buydu, uyusturulmuş doğum bana pek anlamlı gelmiyordu, yaklaşık 3 saat sonra ıkınma hissiyatı başladı açıklık 7-8 cm e ulaştıktan sonra epidurali ve suni sancıyı kestiler. Henüz ıkınmamam gerektiğini biliyordum, biraz da içgüdülerimle hareket ediyordum. Son 1 saat biraz zorlu geçti dayanamayacağım dediğim anda içimden bir ses az kaldı biraz daha dayan diyordu. Açıklık 9-10 cme ulaştığında...

Read More

Ceren’le Vera’nın Doğum Hikayesi – Doğal Doğum

Posted by on May 10, 2015 in Hamilelik | 0 comments

39+4. günü de bitiriyorduk. Pazar gününü pazartesiye bağlayan geceydi ve kızım Vera gelmeye karar verdi. O geceden 4 gün önce son doktor muayenesine gittik. Gebelik şekerim olduğu için diyet yapmama rağmen bebeğim hızla kilo alıyor ve doktorum doğumun mümkün olduğunca vakitlice olmasını istiyordu çünkü normal doğum olacaktı. Çatı muayenesinde “2 santim açıklık var 3-5 gün icinde dogum gerçekleşebilir” dedi. “Uzun yuruyusler yap, squat yap belki 100 kez (çömelip kalkma).”diye ekledi.” Hamile yogasi yapıyorum”dedim “devam o zaman” dedi. Son 15 gundur hamile yogasinda yaptigimiz hareketleri zaten yapiyordum evde. Muayeneden sonra 1 saatlik yürüyüş ve yoga seansı yaptim. Zaten yogadaki çömelme hareketini her yaptigimda kızımla konusuyordum. “Seni bekliyorum, artik hazırım kızım” diyordum. Ve sancıların başladığı gece televizyon izlerken adet sancısı gibi bir sancıyı kasıklarımda hissetmeye başladım. Her sancının 20 dakikada bir geldiğini farkettim. Eşimin ailesi bizde kalıyordu, doğumda yanımızda olmak için şehir dışından gelmişlerdi. Saat 11:30 civarı biz de annemler de odamıza çekildik. Saati takip ediyordum ve sancıların arasındaki süre azalmaya başladığında eşime söyledim. Doktorumla iletişime geçtik ama hala acaba bu o gün mü zamanı geldi mi diye inanamıyordum. Doktorumun hastaneye geçin cevabını aldıktan sonra eşimin ailesini uyandırdık. Annemi aradım haber vermek için daha ben ağzımı açmadan annem “başladı mı kızım hadi bakalım Allah yardım etsin” dedi. Bu kadar mı hazırlıklı olunur. :) Moskova’da çalışan kardeşime sancılar başlayınca haber vermeyi karar vermiştik. Gerçi o bu haftasonu atlayip gelsem mi belki dogum olur demişti ama kızımın sağı solu nereden belli olsun. ;) Bir yandan da kızım kendini her ittiginde yani her sancıda “Aferin Vera, aferin kızıma seni bekliyoruz” diyerek kızımla konuşuyordum. Eşime duşa gireceğimi sonra da hazırlanacağımı söyledigimde yaşadığı paniği unutamıyorum. “Doğum başladı ne duşu” diyerek biran önce evden çıkmak istiyordu. Eşimi sakinleştirdim, “merak etme daha zaman var” diyerek. Evden çıkarken sancıların arasındaki süre 7 dakikaya düşmüştü. Uzun zamandır bu anı bekleyen ben gerçekten doğumun olacağına,evimden kızımı kucağıma almak için çıkıyor olduğuma inanamıyordum. Doğum çantamızı, hastene odamız için hazır olan süsleri, bebek hediyelerini de yanımıza aldık ve çıktık evden. Sanki yine bir gezme için çıkıyormuş gibiydim. Gerçekleşmesini  çok istediğim şeylerin zamani gelince algılarım pek şüpheci olur, inanması zor gelir hep. Hastaneye gittigimizde saat 01:00 olmustu. Hemşireler kontrol edip doğum başlamış diyene kadar da tam emin olamamıştım zaten. Hemşire kontrol etti 3 santim açıklık olduğunu söyledi ve NST’ye bağlandım. Artık havaya girmek gerekiyordu. Ailem getirdiğimiz süslerle odayı süsledi ve artık sürecin başladığını ilan etmiştik. Eşim her sancımda yanımda gözlerimin içine bakıyordu, sabret bu sancıyı da atlatıyorsun der gibi. Bana nefes tekniklerini hatırlatıyor, hatta bana eşlik ediyordu. Annem dua okuyor ve elimi tutuyordu. Eşimin annesi de yanımda. Babalarımız sancılar sıklaşıp etkisi artmaya başladığında zaten dayanamayıp dışarıda beklemeye karar verdiler. İkisinin de gözlerinin dolu dolu olup odadan çıktıkları an gözlerimin önünde. Hamileliğim sürecinde ve özellikle son zamanlarda doğumun evrelerini ve sancıyla başetme yöntemlerini okuyordum. Eşim de bana o süreçte nasıl yardımcı olacağını. Doğum koçum olmayi istemişti bir kere. ;) Aktif doğum istiyordum yani sancıları yatarak yaşamak yerine yürümek plates topunu kullanmak, açılmaya yardımcı olacak yoga hareketlerini yapmak.  Nefes teknikleri, odaklanmamış farkındalık yöntemi gibi bana sancılar sırasında acıya direnmeden ona dayanma, sabırla bir sonraki sancıyı karşılamama yardımcı olacak teknikler. Bir taraftan da okuduğum bazı yazılarda kendimi tutmadan doğum dalgalarında bağırmanın doğumun bir parçası oldugunu okuyordum. Kadınlar olarak çocukluğumuzdan beri nasıl davranmamız gerektigini düsünerek yaşamaya, kendimizi bastırmaya, kontrol altında tutmaya alışkın olduğumuzdan doğum sürecinde bu doğal tepkiyi de bastırmak beklenen birşeydi. Hemşire kontrole geldigi bir seferde NST’yi kontrol etti. Sancılar şiddetini arttırıyordu ve NST’de 127-130 görmeye başlamıştım. “Siz sancıları hissetmiyor musunuz” dedi bana. Neden öyle sorduğunu merak ettim. “Hiç sesiniz çıkmıyor çünkü” dedi. Doğum öncesi okuduğum yazıları ve kalıplardan çıkmam gerektiğini hatırlatıyordu adeta. Gücümün azaldığını hissediyordum. Ama odada, koridorda yürümem gerektiğini biliyordum. Eşimle...

Read More

Tuğçe ve Arya Ela’nın Doğum Hikayesi –  Sezeryan Doğum

Posted by on May 6, 2015 in Hamilelik | 0 comments

Minik Sarı Kızım Varlığını 9 Mayıs’ta öğrendiğim günden beri ayaklarım hiç yere basmadı. Sürekli bir heyecan vardı içimde.. Seni hissetmeye başlamak ise tarifsiz bir duygu.. Kucağıma alacağım günü sabırsızlıkla bekliyordum. Önce ayları, sonra haftaları ve artık günleri saymaya başlamıştık. Yılbaşında gelirsin diye büyük bir heyecan yapmıştım. Hava soğuk buz gibi bir Ocak ayı yaşadık. Kar yağdı okullar tatil oldu. Kar yerini sağanak yağmura bıraktı. Öyle soğuk öyle bir kış oldu ki beni panik sarmıştı. Ve tam da bu soğukta ben grip oldum. Hayatımın en zor ve stresli haftasını yaşadım. Bir de ev ve hastane arası çok uzak olduğu için her ihtimali her detayımızı önceden düşünmüştüm. Önce hastalığı yendim ve sonra senin için hazırlıklarımızı tamamladım. 38. Hafta kontrolümüzde her şey yolunda gidiyordu. Normal doğum olacağı için senin gelmeni bekliyorduk. Günler geçti 39. Hafta kontrolümüz yine süperdi ve senin geleceğinden şüphe etmeye başlamıştık. Ve 40. Hafta geldiğinde 12 Ocak Pazartesi günü senin hiç hareketini hissetmedim. Ne bir tekme ne bir dönme. Hiçbir işaret yoktu senden. Hemen babanı aradım. Koşa koşa geldi ve acile gittik. Acil doktoru suyumun azaldığını ve ertesi günü kendi doktoruma gitmemi söyledi. Hemen kendi doktorumu aradım ve salı günü rutin kontrolümüz olduğunu hatırlatarak beni sakinleştirdi, yarın görüşürüz dedi. Babanla sakin sakin evin yolunu tuttuk. O gece anneannen ile yatmak istedim. Babanı gönderdik kanepeye.. Sabaha karşı 4 gibi regli sancısını anımsatan bir sancı ile uyandım. Kasıklarımda derin bir ağrı.. Kuyruk sokumumda derin bir baskı.. Bir sağa bir sola döndüm uyku mümkün değil. Saat 5 olduğunda yine tam dönerken bir anda suyum geldi. Önce anlamadım anlayamadım. Koşa koşa tuvalete gittim. Ama engel olamıyordum. Sonra anneannene koştum anne suyum geldi ne yapacağız şimdi? Sancılar başlamıştı. Annem sanki 2 çocuk doğurmamış gibi ne yapacağını şaşırdı. Bir süre sonra babanı uyandırdık haydi gidiyoruz hastaneye.. Evin içerisinde yaklaşık bir saate yakın sancıların sıklaşmasını bekledik. Saat 6 gibi evden çıktık. Maslak’tan Avcılar’a tam 32 dakika sürdü. Panik olduğum nasıl yetişiriz diye düşündüğüm o yol bomboştu. Hastaneye girdik, hemen doğum katına çıktık. Nöbetçi ebe ve doktor ile görüştükten sonra nst ölçümü yapıldı. Odamıza yerleştiğimiz için daha rahat hareket edebiliyordum. Sancılarım sıklaşmaya başlamıştı ve inanılmaz bir ağrım vardı. Ve bu sırada ilk aklıma gelen yoga dersleri ve açılma hareketleri. Sakince yoga müziğini açtım. Önce nefes hareketleri – sanırım hayatımı kurtardı-  , sonra yoga hareketleri yaklaşık 2 saate yakın bu şekilde devam ettik. Saat 8 de ebemiz geldi. Doğumhanenin tüm soğukluğu yüzüme çarptı. Çatı muayenesinde hala suyum gelmeye devam ediyordu. Ama benim evde de dikkatimi çekmişti ebe de emin olmak için tekrar baktığında “Kaka”nı yaptığını farketti. Ve suyum pis geliyordu. Açılma henüz çok azdı. Beklemek beklememek, ya zehirlenirsen, ya normal doğum..Kafamda deli sorular dönüp duruyordu. Ebe, doktor amcan, ben ve babanla birlikte mantıklı olana “Acil Sezeryan’a” karar verdik. Saat 10’da ameliyathanenin içine göz yaşları içinde gönderdi beni baban.. Normal doğuma o kadar hazır olmama ve saatlerde sancı çekmeme rağmen sen bir an önce gelmek istedin. Epidural doğum sorduklarında hayır genel anestezi istiyorum dedim. Çünkü kalbim dayanamazdı o heyecana. 13 Ocak 2015 saat 10.05’te dünyaya gözlerini açtın. Seni hemen yıkayıp küveze almışlar. Kakanı yaptığın için 1-2 saat küvezde kalman gerekti. Evet; Seni hemen kucağıma alamadım. Hemen emziremedim. Hemen koklayamadım. 1 saat sonra ameliyathanede gözlerimi açtığımda ilk seni sordum. İyi olduğunu ve çok çirkin bir kız olduğunu söylediler. Sonra kime benzediğini sormuşum ve kaç kilo doğduğunu.. Annelik sanırım böyle bir şey.. İlk andan itibaren seni düşünmek.. Ameliyathane çıkışında baban bekliyordu beni.. Sanırım biraz ağlamış.. Bense gülerek çıktım. Korktuğum gibi narkoz sıkıntı yaratmamıştı. Sarıldı bana herşey yolundaydı. Odamıza çıktık seni 12 gibi getirdiler yanıma. Baktım baktım uzun uzun baktım sana. Melek olmalısın. Bir mucize olmalısın. Allah’ın bir Lutfü olmalısın. Emzirdim saatlerce kucağımdan bırakmadım seni.Koynumdan almalarına izin vermedim. 9 aylık bir yolculuktu bizimkisi.. Şimdi yıllar sürecek bir hikaye olacak.. Sağlıkla aldım seni kucağıma.. 13 Ocak’ta sen doğdun.. 13 Ocak’ta ben anne oldum.. 13 Ocak’ta biz aile olduk.. Bu benim ilk anneler günüm.. 10 Mayıs...

Read More

Nebahat ve Defne’nin Doğum Hikayesi – Normal Doğum

Posted by on May 5, 2015 in Hamilelik | 0 comments

Şuanda minik kızım memede tatlı tatlı karnını doyuruyor, arka planda hamileliğim boyunca yoga derslerinde dinlediğim en rahatlatıcı müzik.. Bu anın keyfi ve duygu yoğunluğu tarif edilemez. Bundan tam 3 ay önce bebeğim henüz karnımdayken birileri anne olmanın ne demek olduğunu anlatsa mümkün değil anlamaz, bu hissiyatı tahmin bile edemezmişim.. Evet, yaklaşık 3 ay önce Defneciğimin halen gelmemiş olmasına şaşırıp sabırsızlandığımız bir gün ailecek yürüyüşe çıktık.. Hatta evimize ve hastanemize biraz daha uzak mesafe olan Yeşilköy sahiline giderken içimden bir ses uzaklaşmayalım dedi ve geri dönüp Küçükcekmece gölünün etrafında yürümeye karar verdik..Defnenin gelmemesine şaşırmamız 40 haftanın dolmasından değildi, çünkü henüz 39 haftalıktı ancak 33. Haftadan itibaren kendisi hep aşağıdaydı ve doktorumuz sürekli erken doğum riskinden bahsediyordu.Sonra haftaları sayar olduk, 35 i görelim, bir 37 olsak diye dua ettik, hatta ilaç kullandık derken kızım 39+3 te dünyaya gözlerini açtı.. Bu arada işten de bir hafta erken ayrıldım  dinlenmem gerekiyordu ama Zeyneple hamile yogası derslerine gitmekten hiç vazgeçmedim.. Son haftalarda eşim beni Halkalıdan Fulyaya derse götürüyordu, uzak da olsa derslere gitmeyi ihmal etmiyordum, çünkü yoga bebeğime ve bana inanılmaz iyi geliyordu, sanki her ders beni normal doğuma biraz daha yaklaştırıyordu ve güçlendiriyordu..o güne tekrar dönecek olursam güzel bir pazar günü göl kenarında yürüyüşümüzü yaptık, gazetemizi okuduk keyifli keyifli eve döndük. Annemin nefis yemeklerini yedikten sonra yorgun bir şekilde kendimi koltuğa atayım derken bir anda ıslaklık hissettim,” eyvah altıma kaçırdım” diye çığlık atıp odadan kaçtım:) tuvalete gittiğimde bunun daha farklı birşey olduğunu anladım, çok fazlaydı çünkü. Hemen eşimi yanıma çağırdım annelere çaktırmadan, ikisi de panik olmaya çok elverişli insanlar:) Doktorumuzu aradık, bir daha olursa hastaneye geçin dedi, neyseki hastane de yürüyerek 5 dk mesafede, içimiz rahat.. Bir 10 dakika sonra yine aynı ıslaklığı hissettim derken üçüncü dördüncü kez üstümü değiştim artık suyumun geldiği kesindi ve durduramıyordum.. Annelere durumu izah edip onları evde kalmalarına zorla ikna edip eşyalarımızı ve pilates topumuzu alıp evden çıktık.. Doğumda sadece eşimin olmasını istedim, nitekim öyle de oldu. Hastanede beni yenidoğum katında bir odaya aldılar.Sonra hemşireler geldi ve serum ile antibiyotik vereceklerini söylediler, tabi bu hiç hayal ettiğim bir durum değildi. Ben topumla müziğimle özgürce yoga yapacağımı düşünüyordum. Ancak suyum geldiği için enfeksiyon riskine karşın  antibiyotik gerekiyomuş, olası sezeryan durumu için de yemeği kesip serum takviyesi almam gerektiğini söylediler.. Her ne kadar içim elvermese de doktoruma güvendiğim için kabul ettim.. Serumdan önce eşimle yemek sipariş edip, geceyarısı afiyetle yedik..O gece ikimiz de çok heyecanlıydık, artık benim sancılarımın gelmesini bekliyorduk ve miniğimize kavuşmak için sabırsızlanıyorduk. Bütün gece bekledik bekledik, ama tık yok, benim ağrı eşiğim çok yüksektir, gece de bir şey hissetmeden mışıl mışıl uyumuşum. Sabah doktorum geldiğinde maalesef rahimde açılmanın ilerlemediğini ve 24 saat dolmadan bebeği alması gerektiği için suni sancı vereceğini söyledi..başta istemedim, ancak bebeğime sağlıkla kavuşabilmek için yine doktorum ne derse tamam dedim. Serum ile sancı almaya başladığımda moralim çok bozuldu, sezeryana gideceğimi düşünmeye başladım, o an çok kötü hissettim gerçekten ve bu olumsuz düşüncelerden hemen arınmak için müziğimi açıp nefes egzersizlerini yapmaya başladım.. Yavaş yavaş sancılar artmaya başladı, eşim sancı geldikçe elimi tutarak, sarılarak bana destek olmaya çalışıyordu, gerçekten de dokunmak çok iyi hissettiriyordu ve ağrılarla başetmemi sağlıyordu. Sabah saat 10 gibi suni sancı bağlandı, 11:30 gibi doktorum kontrole geldiğinde rahmin açıldığını ve acilen doğumhaneye inmemiz gerektiğini söyledi! Eşimle sevinçten havalara uçtuk, artık kızımızın gelmesine dakikalar kalmıştı! Ebe ve bir grup hemşire ile doğumhaneye indik, benim sancılarım giderek sıklaşıp artıyordu, artık gözüm tamamen kapalı, başka bir boyuta geçmiştim.. Eşim doğumhaneye iki şeyle geldi, 1.si fotoğraf makinesi, 2.side yoga müziği için Ipad-her yerde bu müziği dinleyip derslerden aklımda kaldığı kadar nefes egzersizi yapıyordum.. Hatta doğum sandalyesinde dik bir şekilde yoga pozisyonunda oturup nefes alırken etraftakilerin bana garip garip baktığını hissediyordum, ” yogaya gitmiş, yoga...

Read More