Annelerden Sütlü Tarifler – 88

Posted by on Kas 23, 2011 in Emzirme Deneyimleri | 2 comments

Bugünkü konuğum sevgili Ebru Anne. Ben onu @modahaftasi olarak tanıdım, yani o da Twitter annelerinden =) Siz de onu moda blogundan takip edebilirsiniz, aynı zamanda içinde slinglerin de olduğu çeşitli ürünlerin de satışını gerçekleştirdiğini de hatırlatayım.

İşte Ebru Anne’nin sütlü tarifleri:

1- Bebeğini emzirirken hissettiklerini 3 kelimeyle anlatabilir misin? 

Mutluluk, Huzur, Aşk

2- Bebeğinle ıssız bir adada kalsan sütünü arttırmak için yanına alacağın 3 şey ne olurdu? 

Su, bulgur (pilav yapmak için), kuru incir

3- Emzirmeye yeni başlayan annelere ve anne adaylarına altın tavsiyen ne olur?

Hastaneden çıktınız ve eve geldiniz hemen size şekerli şerbetler, muhallebiler, tatlılar yedirmeye çalışacaklar. Hatta abartılarla kebaplar yemekler gelecek önünüze ama sizin yapmanız gereken şey tatlı olarak kuru meyveler yemek, günde 3 litre su içiyor olmak ve mutlaka yemeklerinizin yanına 5 kaşık kadar bulgur pilavı ekliyor olmak olsun. Diğerlerini kibarca geri çevirin. Bu şekilde hem doğum kilolarınızdan kolayca kurtulacaksınız hem de bol sütünüzle bebeğinizin besliyor olacaksınız.

4- Emzirme döneminde yaşadığın en komik olay neydi? 

Kızım hastanede kucağıma verdikleri anda göğsümü o kadar hızlı bir şekilde buldu ve emmeye başladı ki ve çıkardığı ses hala kulağımda o ses bir buçuk ay kadar devam etti. Hemşirelerin ve annemlerin hayretle izlediği ben bana göre en komik olaydı. İlk defa yaşadığım emzirme deneyiminde bebeğimi gülerek izledim.

5- Emzirmeye başladığın andan itibaren en sinir olduğun soru neydi, ve şimdiki aklın olsa nasıl cevap verirdin?

Her annede olan şeydir bu soru. “Sütün yetiyor mu?” İçimden hepsine “Sanane” dedim itiraf ediyorum. Onlara ne ki yetip yetmediği, yetmiyorsa takviye mi yapacaklardı? Ben yeni annelerin hiçbirine sütün yetiyor mu diye sormadım, sormam da yaşadıklarımdan sonra. Ve şimdi de “mama veriyor musun?” “Vermiyorum, neden vereyim diyorum. Anne sütü” . Sordukları ikinci soru “ne zaman başlayacaksın?”. “Zamanı gelince”. Aslında sanırım lohusalık dönemimde biraz depresyona girmiştim onun etkileri ile çevremi de kırmış olabilirim ama yapacak bir şey yok, “neden bana yardımcı olmak yerine soru soruyorsunuz ki, bir rahat bırakın beni” demek için çırpınıyordum resmen. Neyse ki etrafımda kimseyi bırakmadım doğumdan sonra ben. Annem işleri olduğu için erken gitti. Kayınvalidemler hiç kalmadı bende zaten. 10 gün sonra rahat rahat kızımla evimde tek başıma yaşamaya başladık ve şimdi çok muyluyum. Hayatımda keşke demeyi sevmediğim içinde söylediklerim için pişman olmadım o anda onları hissettim ve söyledim diyorum şimdi. Keşke demeseydim dediğim bir şey olmadı.

2 Comments

  1. Güzel giriş için teşekkür ederim. Bana da yer vermen çok ince bir davranışdı.

  2. Sorularınıza cevap verebilirim buradan

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir